Jet Nijhuis

Jet op het forum: Jet zal voor ons op het forum de jaarfeestenpagina's van inhoud gaan voorzien. Op haar eigen subforum Jet schijft Jet regelmatig een stuk over iets wat haar bezig houdt. Op het subforum vragen aan Jet kun je antwoord krijgen op opvoedkundige vragen over je kind. Jet is ook vaak te vinden op de ontmoetingsdagen van het forum, waar zij met ouders een kringgesprek houdt over kinderen en de vrijeschool.

Jet heeft een praktijk voor opvoedingsadviezen en geeft al jaren lang lezingen en cursussen over de pedagogiek van de vrije school.

Toen ik kind was, speelde ik graag schooltje en imiteerde in mijn spel mijn lagere school juf.
De keuze om in het onderwijs te gaan werken was als achttienjarige snel gemaakt. Ik wilde het plezier, het blije spel, de onbezorgdheid die ik zelf in mijn jeugd had gemist aan kinderen geven. Ik wist door mijn ervaringen immers precies wat een kind verlangde. Aandacht, vrolijkheid, veiligheid en creativiteit. Liefde, om het grote woord maar eens te noemen.
Na mijn studie kwam ik op een dorpsschool terecht, waar veel kinderen van afgelegen boerderijen kwamen. Er waren er heel wat die nog nooit lang binnen hadden gezeten, toen ze op school kwamen en die voor het eerst de hele dag schoenen aan hadden.  
Op deze dorpsschool overviel mij al snel een triest en ongelukkig gevoel. De kinderen moesten leren schrijven op overtrekblaadjes. De knuistjes die niet gewend waren aan een fijn potlood, moesten ook nog eens precies over de lijntjes koersen. Ook de hokjes in het rekenschrift waren onmogelijk klein. Het leren lezen ging sommigen gemakkelijk af, maar veel kinderen kregen er hoofdpijn van. Hun adem stokte keer op keer als ze van de letters een woord maakten. Ik kreeg het er zelf benauwd van.
Dit moest anders kunnen. Het was de tijd van de speel-leerklas. Het idee was om kinderen van de lagere klassen naast het cognitieve leren te laten spelen, zoals in de kleuterklas. Ik voerde het meteen in. Hé, hé, even uitblazen; even ontspannen. De sfeer werd al genoeglijker. Maar was dit nu wat ik voor ogen had, toen ik voor het onderwijs koos? Nee. Waar waren de rode konen van enthousiasme, waar was de spetterende levenslust die toch kenmerkend is voor een kind? Ze zaten als kleine oudjes braaf het voorgezegde lesje te maken. Hadden ze dit gewild?
Ik kreeg een boekje in handen van Rudolf Steiner. Het ging over opvoeding en onderwijs. Hoewel ik het niet geheel snapte, voelde ik een grote aantrekkingskracht. Ik hoorde over de vrije school. Een toverwereld met veel hout, waar alles geurde en kleur had. Toch duurde het nog enkele jaren voordat ik de stap naar de vrije school durfde zetten  Om in dat onderwijs te kunnen werken moest je toch zeker kunstzinnig zijn. En dat was ik niet, dacht ik..
Maar een bijeenkomst trok mij over de streep. De oude dr. Mees vertelde verhalen  uit de Griekse Mythologie. Het waren niet zomaar verhalen; het bleek dat ze met mij te maken hadden. De lezing kon me niet lang genoeg duren. Er werd daarna muziek gemaakt, soep gegeten en gelachen. Tranen van ontroering biggelden over mijn wangen: deze sfeer van wijsheid en warmte had ik gezocht.
Er volgde op mijn 33-ste een totale verandering. Ik ging werken in de vrije school als onderbouwjuf, dook onder in de antroposofie, leerde zingen, dansen, tekenen, schilderen, stond voor de klas, doorvorste het leerplan, werkte met temperamenten, leerde heel goed naar kinderen kijken, was dol op vertellen en zocht naar betekenis en verbanden, zette een school op en vond mijzelf na tien jaar uitgeput op een sofa terug..
Wat was de opbrengst van al die jaren ploeteren? Rimpels en grijs haar aan de buitenkant, geen reserve-energie meer, maar van binnen een gouden schat aan ervaringen en inzichten. Van ieder kind heb ik het wezen gezien en ook de belemmeringen. Ik heb in die jaren wegen ontdekt om ze te helpen.
Maar boven alles heb ik samen met de kinderen de vreugde van het leven gevonden. Het leerplan van de vrije school heeft mij de weg gewezen om kind en juf te zijn.
Ik, een blij, enthousiast, sterk kind dat met de herwonnen creativiteit nooit voor één gat gevangen zit.
Ik, een ervaren juf die elke dag anderen iets mag leren, omdat ik elke dag beter leer hoe indrukwekkend mooi het leven is.