Click image for larger version  Name:	klas.JPG Views:	0 Size:	110,1 KB ID:	713577
Door: Esther

Er zit een vrijeschool bij ons in de buurt. Dat is de school waar de kindjes met dreadlocks naartoe gaan.
Vrije school? Vrijeschool? Het zegt me niets. Ik heb immers geen kinderen en dus geen echte reden om scholen in de buurt te bekijken. Ik Google gewoon wat rond. Voor later. Eens kijken wat er veranderd is in het aanbod aan scholen sinds ik zelf op de basisschool zat. Eens uitzoeken waarom er zo ontzettend veel verschillende scholen bestaan. Me verwonderen wat een rare ideologieën allemaal een eigen school kunnen opstarten tegenwoordig.

Fast forward paar jaar later. Mijn dochter en ik spelen heerlijk thuis. Ze is een bijzonder meisje. Zoals iedere dochter is in de ogen van haar moeder. Ze is nog te jong voor de basisschool, te jong zelfs voor de peuterspeelzaal. Maar ik besef me dat ik haar niet zal kunnen achterlaten bij welke opvang ook, zonder eerst heel zeker te zijn dat ze zich daar kan ontplooien tot de beste versie van haarzelf.

Gelukkig heb ik de mogelijkheid om thuis met haar te zijn, haar de wereld om haar heen te leren kennen zoals ik wil dat ze hem ziet: vol met verwondering, interesse en een stukje magie die je alleen als kind nog écht kan ervaren. Eerste keer sneeuw. Samen kijken hoe de vlokjes dwarrelen en langzaam maar zeker de aarde bedekken met een wit laagje. Samen voelen dat het koud is maar hoe vluchtig het weer verdwijnt als je het in je warme hand houdt. Samen lopen over het witte tapijtje in de tuin en horen en voelen hoe het knerpt onder onze laarzen. Dit is hoe ze de wereld moet leren kennen. Met aandacht en al haar zintuigen.

Toch maar eens beginnen met het bekijken van scholen in de buurt, rond vragen bij buren met kinderen. Die alternatieve school in de buurt komt weer ter sprake. Schijnbaar zijn de buurkinderen daar naar over gestapt en eindelijk zijn wie ze willen zijn. Ze worden echt gezien. Ik zie voor het eerst een getuigschrift. Ik hoor over spreuken. Het klinkt mooi maar ook een beetje vreemd. Ik wil niet dat mijn kind in een niche hoekje van de samenleving opgroeit, ik wil dat ze klaar is voor de echte wereld. Het klinkt iets te sprookjesachtig en alternatief.

De school blijft steeds in mijn hoofd, ik kan het niet los laten. Aarzelend begin ik er over te praten met mijn vriend. Hij is puur wetenschap. Al het zweverige wordt rationeel aan de kant geschoven. Alles is te verklaren en als het niet wetenschappelijk kan worden bewezen bestaat het niet. En nu wil ik hem meenemen naar die rare school om te bekijken of het een optie is haar te laten opgroeien in die zweverige omgeving. Hij is nieuwsgierig, wil er best eens binnen kijken. Het kan geen kwaad er naar toe te gaan zodat we een weloverwogen keuze kunnen maken.

We stappen binnen en worden begroet. Allereerst door de fijne sfeer die er hangt, niet veel later door een hartelijke ouder die de bezoekers van de open dag de weg wijst. Ik wil als eerste de kleuterklas zien. We komen in een ruimte die uitnodigt te spelen, te voelen, te zitten, te liggen, te schommelen, te luisteren naar verhalen. De juf zit in het midden met een paar kindjes en slaat zachtjes een paar tonen op een xylofoon aan. De kinderen worden als vanzelfsprekend stil en kijken vol verwachting wat er gaat komen. Er wordt een kaarsje aangestoken, een kindje mag de lucifer uitblazen en er volgt een verhaal. Geen idee over wat maar ik wil het liefst tussen de kindjes gaan zitten en naar die juf en haar verhaal luisteren.

We draaien ons om en lopen zachtjes de ruimte uit. Dan zien we aan de muur prominent een afbeelding hangen van Jezus boven een soort altaartje. We kijken elkaar aan, dat is toch jammer. We willen niet dat ons kind een god moet vereren, en ze hoeft daar toch zeker in de kleuterklas nog niet mee in aanraking te komen? Dit brengt me van mijn stuk.
We kletsen even met een groepje leerlingen in de gang over de balans tussen leren en andere zaken zoals handwerken en buiten zijn in de natuur. Mijn vriend vraagt of hij lesboeken mag zien. Hij is sceptisch over het niveau van kennis na 8 jaar knutselen.

Click image for larger version  Name:	werk.JPG Views:	0 Size:	98,7 KB ID:	713578

In het lokaal van klas 5/6 laten de leerlingen hun lesboeken zien. Gewone moderne lesmethodes met werkboeken die goed gebruikt zijn. Dat stelt gerust. Ze halen ook hun periodeschrift tevoorschijn. Wat een geweldige manier om aantekeningen te maken en te bewaren. Al ben ik er van overtuigd dat alles wordt onthouden. Als je zoveel moeite steekt om alles netjes, maar vooral zo mooi te noteren blijft dat je ongetwijfeld lang bij.

Ook vertellen de kinderen ons over de praktische aanpak bij het leren. Veel doen, voelen, ervaren, desnoods tot aan je schouders in 't slootje tijdens een biologieles. Vogelhuisjes timmeren is niet zomaar knutselen om een verplicht handwerkuurtje te vullen maar het resultaat wordt in de schooltuin gehangen zodat je vanuit de klas kan zien welke vogelsoort jouw huisje bezoekt. Reken maar dat je voor altijd het verschil tussen een mus en een merel weet als je op die manier in aanraking komt met verschillende vogelsoorten. Als tijdens de rekenles het begrip inhoud wordt geïntroduceerd wordt eerst de zandbak leeg gegraven. Hoeveel emmers zand zitten er eigenlijk in een zandbak?
Ik kan nog wel even doorgaan maar de hands-on manier van leren vind ik geweldig.

De wetenschapper in mijn vriend is ook om. Dit is de enige manier van experimenten. Het letterlijk ervaren, proberen, falen, bedenken waarom iets niet werkt en een nieuwe hypothese opstellen en die dan weer proberen. En weer ervaren, wat gebeurt er als ik het op een andere manier doe? Niet alles klakkeloos aannemen of uit boekjes overschrijven en rijtjes stampen. Mijn gevoel en zijn ratio zeggen beide "ja" tegen deze vorm van onderwijs.

Jezus zit ons nog een beetje dwars dus we lopen terug richting het lokaal van de kleuters. De juf staat met andere ouders te praten dus we vermaken ons met het uitgestalde werk van de verschillende klassen in de hal. Wel elke keer rekenen, klas 1/2 dat is dus groep 3/4. Gebreide mutsen? Hoe dan? Dat kan ík zelf nog niet eens. We peilen stilletjes elkaars mening. Allebei zijn we vooral erg onder de indruk van de leerlingen die we spreken. Geen wereldvreemde kinderen, juist hele welbespraakte jonge mensen die heel duidelijk kunnen verwoorden wat ze willen vertellen. We kunnen ons niet voorstellen dat we dat zelf zo hadden gekund en gedurfd op die leeftijd.

De juf stelt ons gerust. Als ik eerlijk ben weet ik nu niet eens meer zeker of het Jezus was op die afbeelding of een of andere heilige, maar na haar uitleg maakt het eigenlijk niet meer uit. Want het gaat niet om religie, het gaat om verhalen die aansluiten bij de belevingswereld van de kinderen. De hoofdpersonen uit alle verhalen zijn niet meer dan dat. Karakters uit een boek om je mee te identificeren. Heel bewust uitgekozen om te passen bij de leeftijd van de kinderen. Fijn, deze school blijft grote kanshebber om daadwerkelijk de school van onze dochter te worden. Het voelt goed.

Hier begint mijn verhaal. Op het moment dat ik nog niets weet behalve dat het goed voelt. Ik ga nog leren over leven met de seizoenen, jaarfeesten, waldorf-geïnspireerd speelgoed, figuurtekenen, euritmie, pentatonische muziek, getuigschriften, spreuken, mensbeeld, en nog zo veel meer. Hoe kan ik al deze nieuwe informatie en visies toepassen in mijn dagelijks leven en in mijn opvoeding? Hoe ga ik door alle bomen het bos zien?

Eén ding is zeker. Mijn dochter is ingeschreven op de vrijeschool en zal over een paar maandjes starten.


~Esther van Elteren - www.antroposofiekind.nl


Esther is moderator 'kinderwens' en 'zwangerschap en babytijd' op ons forum en schrijft hier over haar eerste ervaringen met de vrijeschool en antroposofie