Click image for larger version  Name:	Sint Maarten.jpg Views:	0 Size:	64,2 KB ID:	714090
Door: Martine

Maandag was het Sint Maarten. De kinderen zijn volwassen, de oudste was niet thuis en de jongste kwam net op tijd binnenzeilen om samen met mij mini-marsjes uit te delen -én mandarijntjes mam, dat moet met Sint Maarten!- aan de groepjes kindertjes die ondanks de regen verwachtingsvol aanbelden bij ons huis, alwaar een lantarentje-in-de-boom aangaf dat ‘hier een rijk man’ woonde, die zeker wel wat geven kon. De tijd van de met uitgeholde knolletjes, pompoenen en andere mooie kaarslichtjes versierde school waarin de kinderen diverse prachtige liederen zongen over de dappere Maarten die zijn mantel deelde met de bedelaar ligt al een tijd achter ons.
Maar ondanks de led-verlichtte lantarentjes, plastic lightsabers en het beperkte repertoire van koeien-met-staarten van de kindjes uit onze straat warmde het mijn hart.

Na het licht en de lichtheid van de zomer kondigt Michaël het al aan: er komen draken op je pad. Naast de moed die van je gevraagd wordt om je persoonlijke draken onder ogen te komen is daar ook die steeds weer terugkerende draak van het donker… de donkere tijd die in aantocht is. De dagen worden korter, de zon laat zich minder zien en hult je niet meer in zijn warmte, het regent en Jan-de-wind blaast guur…
Zelfs de mooi gekleurde mantel waarmee de natuur zich siert kan de triestheid en het verval van de herfst niet verbloemen. En hoezeer dat ook bij de kringloop van het jaar hoort, het vereist moed en innerlijke kracht om die triestheid niet de overhand te laten krijgen.

Sint Maarten helpt. Hij deelt zijn mantel tegen de kou. We ontsteken het licht in de laatste aarde-oogst en warmen ons aan die gulle gift die zowel de gever als de ontvanger omhult in deze donkere tijd. Zoals de kinderen tijdens hun ‘bedeltocht’ het kaarsje in hun knolletje brandend proberen te houden door weer en wind, zo zoeken wij de kracht om het licht in onszelf brandend te houden. Behalve dat ik me omring met lichtjes in huis zorg ik er ook voor voldoende lichtpuntjes te kunnen blijven zien en plan ik afspraken met fijne mensen, zoek ik verbinding, maak dat er steeds iets is om naartoe te leven. Niet vreemd ook dat juist dit de tijd is van het wichtelen. Door voor je naasten lieve attenties te bedenken creëer je die verbinding, die lichtpuntjes bijna als vanzelf…

En dan komt Advent. De periode waarin we de terugkeer van het licht verwachten en er zelfs letterlijk naar aftellen met onze adventkalenders. De kinderen lopen op school de adventstuin, keren naar binnen om met een lichtje daaruit terug te keren. Hoe mooi symbolisch voor deze tijd…
Vier adventzondagen lang steeds een kaars meer ontsteken op de adventskrans geeft houvast bij het wachten op de terugkeer van het licht. Het doet iets met mij, deze tijd. De symboliek die ik altijd al mooi vond lijkt zich met het jaar te verdiepen. Met het maken van surprises voor Sinterklaas krijgt het wichtelen nog een extra dimensie en toont met humor naast het geven van cadeaus en gedichten dat we de ander zien voor wie hij is en mag zijn… verbinding ten top.
Met kerst is het altijd weer de kunst de verstilling te vinden tussen de verplichtingen die we onszelf vaak opleggen. Maar de belofte is er, het licht keert terug, vanaf nu gaan de dagen weer lengen. En met driekoningen nemen we de gaven van denken, voelen en willen mee op pad het nieuwe jaar in. De kerstboom gaat het huis weer uit en zo schonen we op voor de tijd die komen gaat. Een frisse start!

Click image for larger version  Name:	Maria Lichtmis.JPG Views:	0 Size:	97,3 KB ID:	714091

Met Maria Lichtmis is het al zichtbaar dat het licht weer terugkomt. Hoewel het echt nog winters is zien we het begin van nieuw leven al ontstaan als we onze kaarsenrestjes tussen de sneeuwklokjes in de aarde op laten branden. Zoals we het licht met Sint Maarten ontstaken in de laatste aardevrucht geven we het nu weer aan moeder aarde terug. De vroege lente is daar.
En de lente zet door, het zomerlicht heeft het winterduister verdreven. Met Palmpasen en Pasen vieren we het nieuwe leven, de dood is overwonnen, hoe vreugdevol is dat? Het feest zet zich voort in het vieren van de bloei en de vruchtbaarheid met Pinksteren en heeft zijn hoogtepunt met Sint Jan, als de zon het sterkst is en alles naar buiten treedt: de zonnewende, vanaf hier draait het weer om. Zomer, zonder jas de deur uit kunnen lopen en tot diep in de nacht soms zelfs kunnen genieten van de omhullende warmte van de zon. We kunnen er geen genoeg van krijgen!
Maar beetje bij beetje worden de dagen weer korter en zien we de uitbundige bloei gaan verkleuren. We willen er nog niet aan, maar langzaam maar zeker worden de draken weer wakker...

Zo vanzelfsprekend als het jarenlang was om via de fijne school van mijn kinderen het jaar te beleven door de feesten van het jaar, is het niet meer. Ze worden niet meer weken van tevoren al aangekondigd door kinderstemmetjes die de mooiste liederen zingen en meegenomen knutsels die op de seizoentafel prijken. Ik word er niet meer aan herinnerd door de vraag van school om stokken mee te geven, bloemenkransen te maken, een drakenbrood te bakken of mee te lopen met een ommegang. Maar met het verstrijken der jaren besef ik steeds meer hoe dat alles ook mij als moeder heeft meegenomen in het beleven van de kringloop van het jaar. Hoezeer de feesten zijn ingebed in mijn wezen. En hoe ze me helpen, ondanks mijn weerstand, ook het donker te omarmen.

Het wordt steeds stiller in de straat, we geven het laatste groepje kindjes een marsje én een mandarijn. Ik blaas het kaarsje in het lantarentje uit en trek me terug in mijn knusse, warme huis. Lastig, die donkere tijd. Maar het eerste lichtje is weer ontstoken in mijn hart.


~Martine Chandon Janssens - www.antroposofiekind.nl



Van e aanbevolen:

Click image for larger version  Name:	hjf1.jpg Views:	0 Size:	16,0 KB ID:	714092
Het hele jaarfeesten, thuis jaarfeesten vieren in herfst en winter

Click image for larger version  Name:	hjf2.jpg Views:	0 Size:	17,9 KB ID:	714093

Het hele jaarfeesten, Lente & Zomer